Columns

100

Een van mijn eerste bijbaantjes was een krantenwijk. Elke woensdag bezorgde ik in mijn eigen buurtje De Baarsjes tussen het Surinameplein en het Mercatorplein het Amsterdams Stadsblad, een huis-aan-huisblad dat wekelijks verscheen. Daarbij moest ik mijn ouders – mijn moeder voornamelijk – verzekeren dat ik trouw de krant bij iedereen in de bus zou stoppen. Er werden in die tijd nogal wat pakken ingebonden hah-bladen in de Postjeswetering en de Erasmusgracht gevonden. Waarschijnlijk van bezorgers die het niet zo nauw namen met hun bezorgplicht.

Jaren daarna – meerdere bijbaantjes later, tien maanden in legergroene kledij dienen in Seedorf voor koningin en vaderland en een mislukte studie – keerde ik vanuit een compleet andere invalshoek terug in de Amsterdamse media. In print, want op een enkele piratenzender na kende Amsterdam nog geen officiële lokale televisiezenders. Een open sollicitatie naar toenmalige hoofdredacteur Lou Polak van hah-blad De Echo – oudere Amsterdammers kennen zijn naam ongetwijfeld – waarin ik aangaf dat zijn redactieteam zonder mij verloren was (zij het in iets andere bewoordingen), hielp mij de krantenwereld in. Eerlijkheidshalve, al wist ik dat eerder niet, bleek Polak mijn moeder nog van vroeger te kennen en kende zijn chef-redactie mijn zus van een aantal projecten waarin die twee hadden samengewerkt. Over kruiwagens gesproken. De Echo, een uitgave van (toen nog) Holding De Telegraaf, verscheen in zes verschillende edities van Noord tot Zuidoost elke woensdag. Als jonge verslaggever kwam ik in alle uithoeken van de stad, sprak ik met Amsterdammers van allerlei pluimage, Amsterdamse paradijsvogels en dook ik regelmatig de geschiedenis van de stad in op zoek naar verdwenen pareltjes. Na een paar jaar verruilde ik De Echo voor een regionale titel om vervolgens door te stappen naar een landelijk dagblad, al zit ik inmiddels weer bij een ander landelijk dagblad. Maar in ieder geval zette ik mijn eerste journalistieke schreden bij een echte Amsterdamse krant.

Vele jaren later – ergens in de zomer van 2017 – werd ik benaderd door voormalig TMG-collega Philip van Poecke. De Echo leek op sterven na dood – op 18 december 2019 verscheen de laatste editie – en dus was de tijd rijp voor een nieuw Amsterdams huis-aan-huis-blad. Een wijkkrant met verhalen over buurtbewoners, buurtorganisaties, buurtactiviteiten en buurtnieuws. De keuze viel voorlopig op stadsdeel Zuid, een veelzijdig, divers en prachtig stadsdeel waarin van alles gebeurt. In september 2017 verscheen de eerste editie. Voor u ligt nummer 100 en vallen we inmiddels al bijna tien jaar lang bij u in de bus of pakt u ons uit de bakken. Hopelijk hebben we u al die tijd weten te bereiken met mooie, ontroerende, vrolijke, opbeurende en interessante verhalen die we mede dankzij uw inbreng hebben kunnen maken. Bedankt daarvoor. Wat ons betreft, gaan we daar voorlopig nog wel even mee door.

Nol de Vries

0 Shares