Hetero’s

De rust is weergekeerd. De lhbti-gemeenschap heeft zich voor een deel teruggetrokken om maar zo min mogelijk op te vallen en de laatste regenboogvlaggen verdwijnen langzaam maar zeker uit het straatbeeld.

Een groot deel van zelfbenoemd hetero Nederland kan weer opgelucht ademhalen. Ze hebben de straat terug. Stoere jongens lopen hand in hand met hun vriendinnetje over straat. Meisjes verwelkomen hun grote liefde her en der in de stad met een knetterende liefdeskus. Na een avondje stappen gaan de deuren van de Uber uitnodigend open, voor mannen, voor vrouwen, voor stelletjes. De hetero’s hebben ‘hun’ stad weer onder controle.

Maar dergelijke dagelijkse situaties roepen bij veel mensen uit de lhbti- gemeenschap angstgevoelens op, zijn iets om te vermijden of pas na een nauwkeurige scan van de directe omgeving iets om te durven. Hand in hand lopen met je partner of een kus geven leidt in het beste scenario tot blikken van afschuw, maar vaker tot een scheldkanonnade, een flinke roggel in je nek dan wel je gezicht of in het ergste geval fysiek geweld.

Zichtbare lhbti’ers in het algemeen en travestieten of transseksuelen in het bijzonder worden door menig taxichauffeur geweigerd. Zelfs tijdens de Pride dit jaar, die vanwege de WorldPride – och arme hetero’s – langer duurde dan gebruikelijk, kwamen er 520 meldingen van discriminatie, intimidatie en agressie binnen bij het speciale meldpunt. Voornamelijk als reactie op voornoemde ‘dagelijkse situaties’. Dat aantal werd genoteerd op ijkpunt 10 augustus.

Het aantal meldingen van (fysiek) antihomogeweld neemt elk jaar schrikbarend toe. Hoeveel van de die sneue gasten die zich hier schuldig aan maken, stonden zaterdag 1 augustus langs de route van de Canal Parade met hun AH-tasje vol blikjes bier te feesten, om ’s avonds weer terug te keren naar hun homofobe nestje en onderweg nog even wat homo’s uit te schelden.

Er is geen puber in Nederland die tegen zijn ouders hoeft te zeggen: ‘Pap, mam ik moet jullie iets vertellen, ik ben hetero’. Veel zonen die op jongens vallen, of dochters die een voorliefde hebben voor vrouwen zullen waarschijnlijk tot ver in de tienerjaren opzien tegen het moment dat ze hun ouders gaan vertellen dat ze met iemand van hetzelfde geslacht een relatie aangaan. En die angst is niet alleen voorbehouden aan tieners uit de Bible Belt, kinderen in religieuze gezinnen of jongeren met een niet Westerse achtergrond. Steeds minder in ieder geval.

Is de Pride nog nodig? Ik mag hopen dat iedereen die deze vraag stelt, beseft dat dit een retorische vraag is. Ja, het is weer – relatief – rustig in Amsterdam na weken vol regenbooggeweld. Of begint dat geweld juist nu weer op te laaien? Geweld tegen de regenbooggemeenschap dan wel te verstaan.

Nol de Vries