Mobieltje 2.0
Ik hoorde onlangs in het televisieprogramma Dit was het Nieuws twee influencers – vergeef me dat ik niet meer weet hoe ze heten, want ik heb niet zo veel met influencers, omdat ik liever mijn eigen keuzes maak – iets zinnigs zeggen over de mobiele telefoon. Namelijk dat, en dat zien we allemaal om ons heen, in het ov bijvoorbeeld doorgaans negen van de tien mensen met zo’n schermpje voor hun neus zitten, mensen minder met elkaar spreken en menselijk contact sowieso minimaal is.
Een understatement. Ik geef wat voorbeelden.
In een restaurant in Napels zitten twee gezinnen – vier ouders, drie kinderen en oma – aan tafel. De laatste zit enigszins wezenloos voor zich uit te staren, want van de acht tafelgasten is zij de enige die níét met een mobieltje voor haar neus zit. Oké, de jongste, ik schat zes à zeven jaar, ook niet, maar die zit aan het andere eind van de tafel geconcentreerd te kleuren.
Op een terras op het Rembrandtplein zitten vier vrienden aan het bier, allemaal turend op een eigen schermpje. De enige onderlinge conversatie bestaat uit het tonen van de eigen mobiel aan de ander met de opmerking: ‘Moet je dit zien!’ En tenslotte een High Tea in Londen, die ons zeker anderhalf uur aan tafel houdt. Schuin tegenover ons zit een stel dat – beiden met een mobieltje voor de neus – slechts de ogen van het schermpje afwendt om een nipje van de thee of een hapje van de scones te nemen. Gesproken wordt er niet.
Dan heb ik het nog niet over mensen die – ondanks meerder verzoeken het toch vooral niet te doen – tijdens concerten en theaters gaan zitten filmen of foto’s maken. Zelfs bij het zelfbenoemde keurige publiek in het Concertgebouw. En iedereen kent wel iemand in zijn vriendenkring die tijdens een gesprek altijd zijn mobieltje tevoorschijn haalt om ongevraagd over het onderwerp iets ‘op te zoeken’ of te ‘googelen’.
Vooropgesteld dat de smartphone in meerdere opzichten beste makkelijk is en veel voordelen heeft, is-ie voor meer dan driekwart van de mensen enorm verslavend. En dan heb ik het nog niet over het mobieltje 2.0: de smartwatch; e-mails, appjes, sociale media, de huisdeurcamera en appjes die gelinkt zijn aan huishoudelijke apparatuur – ‘Ah’, roept een collega tijdens de lunch, terwijl zijn smartwatch oplicht, ‘ik zie dat de was klaar is’. Op mijn vraag wat hij op dat moment, ruim drie kwartier rijden van zijn woning, met die informatie moet, blijft hij het antwoord schuldig. Het is niet zo gek dat mensen, en vooral jongeren, overprikkeld raken en snel in een burn-out zitten.
Ik ben echt niet roomser dan de paus, maar ik weiger om dat schermpje in mijn broekzak mijn leven te laten bepalen. Om een bekende reclameslogan aan te halen: Dat zouden meer mensen moeten doen!
Nol de Vries