Sinterklaas

De oudere generatie weet het vast nog wel. Sinterklaas werd bij aankomst in het land op de kade jaren achtereen – 1960 tot 1973 – verwelkomd door Mies Bouwman, die door de hoofdpiet standaard ‘vrouwtje Bouw’ werd genoemd. Nadat de goedheiligman voet op Nederlandse bodem had gezet en luidkeels door honderden kinderen was toegezongen, een warm onthaal had gekregen van de lokale burgervader, trokken hij en zijn pieten terug in hun privévertrekken en volgde er een sinterklaasfilm. Ik herinner me nog de film ‘Een huis voor Annabel’, waarbij Sinterklaas voor haar een poppenhuis reserveerde, maar Annabel de vraag om een huis op haar verlanglijstje een echt woonhuis bedoelde. Tenminste, voor zover ik me het verhaal nog kan herinneren.

De komst van Het Sinterklaasjournaal in 2001 gaf de intocht een extra dimensie. De populariteit groeide met het jaar. Als piet en later als hulpsint leerde ik dat de impact van Het Sinterklaasjournaal op kinderen groot is en tijdens optredens als hulpsint werd ik dan ook regelmatig geconfronteerd met de gebeurtenissen die in het Sinterklaasjournaal waren besproken. En dus volgde ik elk jaar vanaf de eerste uitzending trouw de belevenissen van de pieten en Sinterklaas op weg naar Nederland.

Onschuldige problemen als een pakjes die verdwijnen, het Grote Boek dat zoek is, de stuurpiet die de weg kwijtraakt en dergelijke, maken het voor de jonge kijkertjes extra spannend en zo leven ze op vrolijk toe naar de grote dag; de aankomst van de Sint en zijn pieten.

Onschuldig is Het Sinterklaasjournaal echter niet meer. Sluiks worden ‘grote mensen-problemen’ in het programma gestopt dat steeds mee een politieke lading krijgt. Dit jaar door het inzetten van ‘nootpakketten’ door de hoofdpiet, die voorgaande jaren ook al overduidelijk het politieke beleid van voormalig minister Faber in het programma verwerkte.

En dan de intocht, waarbij het verhaal van het programma belangrijker wordt geacht dan de intocht van de goedheiligman. Medewerkers van Het Sinterklaasjournaal lijken zichzelf en hun optreden belangrijker te vinden dan de kinderen die uren in de kou hebben staan wachten op ‘hun’ Sinterklaas. Terwijl kinderen van verschillende scholen op Texel met bepaalde thema’s in

defilé aan de Sint voorbijtrekken, wordt zijn aandacht voortdurend opgeëist door verslaggeefster Stephanie van Eer, omdat de verhaallijn dit nu eenmaal vereist.

Jammer.

Beperk die verhaallijn tot de reguliere uitzendingen en geef de intocht van de Sint en zijn pieten én de kinderen de aandacht ze verdienen. Vooropgesteld dat Het Sinterklaasjournaal een prachtige aanwinst en verrijking is van het Sinterklaasfeest – nog steeds merk ik als hulpsint dat de kinderen ermee bezig zijn – hoop ik dat de makers hiervan het ook een onschuldig en gezellig kinderfeest laten blijven en de politiek in Den Haag laten.

Nol de Vries